ในชั่วโมงเรียนของความเศร้า เป็นชั่วโมงเรียนที่ไม่มีใครอยากจะเข้าเรียน
แต่ห้องกว้างๆห้องนี้ ก็มักจะเต็มไปด้วยนักเรียนที่ถูกบังคับให้มาเรียนเสมอๆ ..

บ้างต้องเสียบุคคลอันเป็นที่รัก

บ้างก็ล้มเหลวในชีวิต

บ้างก็ไม่สมหวังในความรัก

แต่ทุกคน ล้วนอยู่ในความเศร้า..



ความเศร้า เป็นครูที่เราไม่อยากจะเจอหน้าเอาซะเลย
เจอหน้าก็อยากกระโดดถีบเอาไข่อุดปาก
หรือถ้ัาทำได้ ก็อยากจะโดดเรียนมักทุกคาบ

แต่ที่น่าแปลกใจคือ ครูคนนี้ มักจะอยู่ในทุกๆที่ที่เราไม่อยากเจอ
..ไม่ได้ตั้งใจจะเจอ และก็หนีไม่ทัน


เรามักจะใช้้เวลาเรียนไปอย่างช้าๆ เพราะเราเลือกที่จะหนีความเศร้าทางความคิด
แต่วิ่งหาความเศร้าในทางปฏิบัติ ..


ยังไงเหรอ??



เราคิดว่า เมื่อไหร่มันจะจบไป ความเศร้านี้เมื่อไหร่จะหาย
แต่เราเลือกที่จะนั่งจมอยู่กับมัน เสพความเศร้าทุกวินาทีให้คุ้มค่าที่สุด

ความเศร้า ได้สอนป๋อมว่า..

ถ้าอยากเอาชนะความเศร้า แค่หันหลัง แล้วเดินออกไป..

ออกไปเพื่อทำให้ตัวเองมีค่า
ออกไปเพื่อใช้ชีวิตอันแสนสั้นให้คุ้ม

ออกไปเพื่อเรียนรู้ว่า วิชาความสุขนั้น เป็นห้องกว้างๆ ที่เปิดประตูทุกบาน
แต่มีนักเรียนอยู่ในห้องเพียงหยิบมือ

ทุกวันนี้ ยังมีใครบ้าง
ที่ยังคงนั่งเรียนวิชาเรียนของครูความเศร้าอยู่..



ปล. สาบานฮะ ว่าอันนี้ไม่ได้เขียนให้พี่เส่ง 55